Eντάξει, ας πούμε ότι την πρώτη φορά, το καραστημένο «αυθόρμητο» συμβάν (ελληνιστί, «χάπενινγκ»), είχε την μαγεία της πρωτοτυπίας. Από κει και πέρα όμως, καταντάει, όχι απλά μονότονο και κουραστικό, αλλά διαστρεβλώνει την στυγνή πραγματικότητα.....τρράτζικ ε! κίτσιου;!!!
Οι Έλληνες σήμερα δεν χορεύουν συρτάκι και δεν ανατάσσονται μ’ αυτό (αν ποτέ συνέβαινε έτσι). Χορεύουν πάνω στο ταψί -σαν τις αρκούδες που μαθαίνουν να «χορεύουν» στον ρυθμό του αρκουδιάρη... δεμένοι μέ σκουλαρίκια καί περτσίνια παντού ΠΑΝΤΟΥ. Μύτες αυτιά,χείλια, ομφαλούς, φρύδια..μο..όχειλα!!!
Καλό το «φολκλόρ», αλλά η «περηφάνεια» και το «είναι» των Ελλήνων, δεν συνάδει ντε και καλά με μουζάκα, τζατζίκι, γκρίκ σάλατς καί OLA STAKARVOUNA!!! και συρτάκι. Ας βάζουμε και κάποια όρια στον ευτελισμό… καί κυρίως στόν Τίτλο "Αυτοί είναι Έλληνες! (εδώ γελάμε) Ευχαριστούμε αδέρφια...[flashmob στο Μπέρμινχαμ]" έλεος!!!!!!! κι από Πολιτιστικό σύλλογο μάλιστα!!!