Κι εδώ η εκκλησία του χωριού μου: ο Άη Δημήτρης στην Τερπνή. Παράδοξο για μία εκκλησία να μην βρίσκεται στο μέσο του χωριού αλλά σε έναν από τους λόφους που δεσπόζουν. Ίσως να μπορεί να εξηγηθεί από τη μετατόπιση του οικιστικού άξονα προς την πεδιάδα, ή από τις σχέσεις με τους μουσουλμάνους που το κατοικούσαν μέχρι και την ανταλλαγή. Το καμπαναριό έχει ημερομηνία οικοδόμησης 1905, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η εκκλησία: 1640! Πρέπει δηλαδή να άρχισε να οικοδομείται στα χρόνια του Κυρίλλου Λούκαρι, μιας εποχής που το όνομα των Γραικών άρχισε να ανακινείται και πάλι. Για πολλά χρόνια θεωρούσαμε ότι οικοδομήθηκε τον 18ο αιώνα, πριν λίγα χρόνια ωστόσο αποκαλύφθηκε μια φθαρμένη επιγραφή στο εξωτερικό της κόγχης του ιερού....Αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πως. Σε όλη την παιδική μου ηλικία αλλά και κάποιες γενιές προγενέστερα κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει την επιγραφή γιατί ο ναός είχε σοβατιστεί και χρωματιστεί. Υπήρχε όμως η μνήμη: η μνήμη κάποιων ιερέων της εκκλησίας που την είχαν δει ή τους είχαν πει προηγούμενοι, ότι εκεί στην κόγχη υπήρχε η χρονολογία. Οι εργασίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια την ανέδειξαν όπως και την τοιχοποιία συνολικά στο αυθεντικό της χρώμα. Αλλά πόσο σημαντικό: αυτοί οι σοβάδες ξύθηκαν εξαιτίας της ζωντανής μνήμης των ανθρώπων. Γιατί τίποτα πιο ζωντανό από την ιστορία