Aναδημοσιεύουμε το καυστικό κείμενο του Βισάλτη, που για μια ακόμη φορά ανησυχεί και βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο για τον αρχαιολογικό μας χώρο, ένα χώρο που το λιγότερο που έπρεπε να γίνει μέχρι τώρα είναι να είναι επισκέψιμος. Δεν έχει γίνει ούτε αυτό. Αυτό όμως δεν μας αρκεί.Δεν είναι τίποτα για τη σπουδαιότητα των ευρημάτων στο Παλιόκαστρο, μια και περιμένουν βουβά χιλιάδες χρόνια να μας πουν την ιστορία τους.

Αρχαιολογικός χώρος Τερπνής Σερρών-Ένας Μακεδονικός θησαυρός στο έλεος της αδιαφορίας ΟΛΩΝ

Οι κάτοικοι και οι σύλλογοι της Τερπνής Σερρών με επικεφαλής τον Πολιτιστικό Σύλλογο Τερπνής συνεχίζουν τον μοναχικό αγώνα τους για την ανάδειξη του αρχαιολογικού τους χώρου,που παρ΄ολα τα σπάνια ευρήματα και κτίρια που έχουν βρεθεί, παραμένει εγκαταλειμμένος και αναξιοποίητος.Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τις πρώτες ανασκαφές ο χώρος έχει περιέλθει σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση,από τις κατώτερες των περιστάσεων και ανίκανες να διαχειριστούν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα δημοτικές αρχές,την πλήρη αδιαφορία από τους τοπικούς βουλευτές που ουδέποτε προσέφεραν την παραμικρή βοήθεια,από μια διευθύντρια εφορείας αρχαιοτήτων που σε ρόλο Ιντιάνα Τζόουνς αναζητά φανταστικούς θησαυρούς και αδιαφορεί για τους υπαρκτούς,και συμφέροντα που δεν επιθυμούν να γίνει επισκέψιμος ο χώρος και να συνεχιστούν οι ανασκαφές.
Σε πείσμα όλων αυτών όμως εμείς θα επιμένουμε,και συνεχίζουμε...
-Βισάλτης-

Στο λόφο «Παλαιόκαστρο» περιοχής Αγ. Μανδηλίου Τερπνής, ο οποίος αποτελεί προστατευόμενο αρχαιολογικό χώρο ήδη από το 1979, είχε
πραγματοποιηθεί το 1985 με νομαρχιακή πίστωση μικρή δοκιμαστική έρευνα για τον προσδιορισμό της σημασίας του αρχαίου οικισμού. Το 1993 συστηματική έρευνα που άρχισε με νομαρχιακές πιστώσεις και συνεχίστηκε με χρηματοδότηση του ΥΠΠΟ απέδωσε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ήρθε στο φως τμήμα της τειχισμένης ακρόπολης σημαντικότατου αρχαίου οικισμού, με διάρκεια ευημερούσας ζωής μιας χιλιετίας (ευρήματα από τον 6ο αι. π.Χ. ως τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια). Με τον οικισμό σχετίζεται ο συλημένος Μακεδονικός Τάφος των αδελφών Ιππώνακτα και Διοσκουρίδη, παιδιών του Απολλοδώρου Αμφιπολίτη, εταίρου του Μ. Αλεξάνδρου. Ο Μακεδονικός Τάφος που βρίσκεται πάνω στο δρόμο προς το Παλαιόκαστρο ανασκάφηκε το 1965 και δείχνει ότι στα ελληνιστικά χρόνια υπήρχε ευημερούσα ανώτερη κοινωνική τάξη στην αρχαία πόλη και υψηλό βιοτικό επίπεδο.
Κατά την τετράμηνη ανασκαφική έρευνα το καλοκαίρι του 1993 αποκαλύφθηκαν επάλληλες οικοδομικές φάσεις, μετά από αντίστοιχες καταστροφές που είχε υποστεί η αρχαία πόλη από βαρβαρικές επιδρομές. Ήρθαν στο φως αποθηκευτικοί χώροι με πιθάρια, εστίες, μυλόπετρες και συγκρότημα «πατητηριού» (αρχαίος ληνός) με στεγανοποιημένες δεξαμενές και πιθάρια για συγκέντρωση του γλεύκους. Άφθονα υφαντικά βάρη, σφονδύλια και πηνία υποδηλώνουν ύπαρξη δευτέρου ορόφου, όπου θα υπήρχε αργαλειός (αρχαίος ιστός).
Ανακαλύφθηκε επίσης τμήμα του τείχους που περιέβαλε την ακρόπολη. Σημαντικότατα ευρήματα ήταν εξαιρετικό ανδρικό πορτραίτο και επιγραφή που μνημονεύει αγορανομικό έλεγχο του προσχωματικού χρυσού, που συλλεγόταν από το γειτονικό ποτάμι. Η ευημερία του αρχαίου οικισμού προφανώς οφειλόταν στη συλλογή χρυσού, που θα αποτελούσε τη βασική πλουτοπαραγωγική πηγή της πόλης. Βέβαιη είναι η ύπαρξη και άλλων μνημειακών δημόσιων κτηρίων (ενδείξεις ύπαρξης θεάτρου και επιγραφή που αναφέρει ιερό του Δία και της Ήρας) ενώ τον οικισμό πλαισιώνει εκτεταμένο πλούσιο νεκροταφείο.
Έτσι και για την ενημέρωσή σας τα αποτελέσματα μετά τις ανασκαφές του 1993 έχουν δημοσιευτεί στο 6ο διεθνές συνέδριο για την Αρχαία Μακεδονία το 1996 από την αρχαιολόγο κ. Μαριάννα Καραμπέρη, όπου μεταξύ των άλλων αναφέρει ότι το οικοδόμημα που βρέθηκε στο Παλιόκαστρο είναι μοναδικό, μια σπάνια βασιλική και το μαρτυρεί επιγραφή που βρέθηκε στους πρόποδες του λόφου, όπου και γίνεται αναφορά για το κτίριο. Η ίδια αρχαιολόγος είναι πεπεισμένη ότι η χρηματοδότηση και συνέχιση των ανασκαφών θα φανερώσει σίγουρα συνέχεια ζωής και για τους τους επόμενους αιώνες μετά τον 6αι μ.χ.