Οι σχολικές ποδιές καταργήθηκαν επίσημα στις 6 Φεβρουαρίου 1982.

​Η απόφαση πάρθηκε από τον τότε Υπουργό Παιδείας, Λευτέρη Βερυβάκη, της πρώτης κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ), στο πλαίσιο των γενικότερων αλλαγών και του «εκδημοκρατισμού» της παιδείας.

​Το παρασκήνιο πίσω από την κατάργηση:

• ​Το σκεπτικό: Η βασική ιδέα ήταν ότι η υποχρεωτική ομοιομορφία περιόριζε την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών και έκανε το σχολείο να θυμίζει περισσότερο στρατώνα παρά χώρο μάθησης.
• ​Ποιους επηρέαζε περισσότερο: Αν και θεωρητικά το μέτρο αφορούσε όλα τα παιδιά, στην πράξη επηρέασε κυρίως τα κορίτσια. Για τα αγόρια η κατάσταση ήταν ήδη πολύ πιο χαλαρή, ενώ τα κορίτσια ήταν υποχρεωμένα να φορούν την κλασική μπλε ποδιά με τον άσπρο γιακά και λευκές κάλτσες.
• ​Οι αντιδράσεις: Η απόφαση έφερε μεγάλες συζητήσεις. Οι πιο συντηρητικοί φοβούνταν ότι η κατάργηση θα οδηγούσε σε «ασυδοσία» στην εμφάνιση και θα τόνιζε τις οικονομικές διαφορές μεταξύ των μαθητών. Αντίθετα, οι μαθητές το υποδέχτηκαν με τεράστια ανακούφιση.
• ​Η μετάβαση: Επειδή η απόφαση ανακοινώθηκε στα μέσα της σχολικής χρονιάς (Φεβρουάριο), η αλλαγή δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα. Πολλά παιδιά συνέχισαν να φοράνε τις ποδιές τους μέχρι να τελειώσει το έτος —είτε από συνήθεια είτε για οικονομικούς λόγους— με αποτέλεσμα οι τάξεις του 1982-1983 να έχουν ένα «ανάμεικτο» ντύσιμο. Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για να εξαφανιστεί εντελώς η ποδιά από τα θρανία.

​Εκείνοι πάντως που σίγουρα στενοχωρήθηκαν με το μέτρο ήταν οι βιοτεχνίες ρούχων και τα μεγάλα πολυκαταστήματα της εποχής (όπως το Μινιόν, ο Δραγώνας και ο Λαμπρόπουλος), που κάθε Σεπτέμβριο έκαναν χρυσές δουλειές με τις σχολικές κολεξιόν!

​Μπορείτε να παρακολουθήσετε το αφιέρωμα της ΕΡΤ για την κατάργηση της σχολικής ποδιάς, το οποίο περιλαμβάνει πλάνα και ρεπορτάζ από το κλίμα εκείνης της εποχής.